| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
سپهبد سورنا (رستم سورن پهلو) (۵۲-۸۲ پیش از میلاد) یکی از سرداران دلیر سپاه ایران در زمان اشکانیان است.
زندگی بر پایه گفتهٔ پلوتارک [۱] «سورنا در دلیری و توانایی پیشروترین پارتی/ایرانی دوران خود بود.» سورنا سردار دلیر پارتی معاصر اشک سیزدهم، ارد اول (قر. اول ق م.) وی از نظر نژاد و ثروت و شهرت پس از شاه رتبهٔ اول را داشت و بسبب نجابت خانوادگی در روز تاجگذاری پادشاه حق داشت که کمربند شاهی را بکمر بندد. سورنا ارد را به تخت نشانید و شهر سلوکیه را متصرف شد و اول کسی بود که بر دیوار شهر مذکور بر آمد و با دست خود اشخاصی را که مقاومت میکردند بزیر افکند. وی در این هنگام بیش از ۳۰ سال نداشت، مع هذا بحزم و احتیاط و خردمندی شهره بود و بر اثر این صفات کراسوس سردار رومی را مغلوب کرد، چه نخست جسارت و تکبر کراسوس و یأسی که بر اثر بدبختیها سورنا را دست داده بود، به آسانی ویرا در دامهایی افکند که سورنا برایش گسترده بود. با وجود این ارد بجای اینکه سورنا را پاداش نیک دهد، بر او رشک برد و نابودش کرد.[۲] سورن یكی از سرداران بزرگ و نامدار تاریخ ، در زمان اشکانیان است كه سپاه ایران را در نخستین جنگ با رومیان فرماندهی كرد و رومیها را كه تا آن زمان در همه جا پیروز بودند، برای اولین بار با شكستی سخت و تاریخی روبرو ساخت. او جوانی بود آریایی، خردمند، نیکوچهره، تنومند، دلیر، بلندبالا، با موی بلند و ظریف که پیشانیبندی به سبک ایرانیان باستان بر سر می بست . وی از خاندان سورن یکی از هفت خاندان معروف ایرانی (در زمان اشکانیان و ساسانیان) بود. سورن در زبان فارسی پهلوی به معنی نیرومند میباشد. (نمونه دیگر این واِِژه در کلمه اردیسور آناهیتا یعنی ناهید بالنده و نیرومند بکار رفته است.) از دیگر نام آوران این خاندان ویندهفرن (گندفر) است که در سده نخست میلادی استاندار سیستان بود؛ قلمرو او از هند و پنجاب تا سیستان و بلوچستان امتداد داشت. برخی پژوهشگران او را با رستم دستان قهرمان حماسی ایران یکی میدانند. ذکر نام رستم در منظومه پهلوی اشکانی درخت آسوریک ارتباط او را با اشکانیان نشان میدهد. ژولیوس سزار (Julius)، پومیه (Pompee) و كراسوس (crassus) سه تن از سرداران و فرمانروایان بزرگ روم بودند كه سرزمینهای پهناوری را كه به تصرف دولت روم در آمده بود، به طور مشترک اداره می كردند. آنها در سوم اكتبر سال 56 پیش از میلاد در نشست لوكا (Luca) تصمیم حمله به ایران را گرفتند. كراسوس فرمانروای بخش شرقی کشور روم آن زمان ، یعنی شام (سوریه) بود و برای گسترش دولت روم در آسیا، سودای چیرگی بر ایران، دستیابی به گنجینه های ارزشمند ایران و سپس گرفتن هند را در سر می پروراند و سرانجام با حمله به ایران این نقشه خویش را عملی ساخت. وی فاتح جنگ بردگان و درهم کوبنده اسپارتاکوس سردار قدرتمند انقلاب بردگان بود. كراسوس (رییس دوره ای شورا) با سپاهی مركب از42 هزار نفر از لژیونهای ورزیده روم كه خود فرماندهی آنان رابرعهده داشت به سوی ایران روانه شد و ارد (اشك13) پادشاه اشكانی ،سورن سردار نامی ایران را مامور جنگ با كراسوس و دفع یورش رومی ها كرد. نبرد میان دو كشور در سال 53 پیش از میلاد در جلگه های میانرودان (بین النهرین) و در نزدیكی شهر حران یا كاره (carrhae) روی داد. در جنگ حران، سورن با یك نقشه نظامی ماهرانه و بهیاری سواران پارتی كه تیراندازان چیره دستی بودند، توانست یك سوم سپاه روم را نابود و اسیر كند. كراسوس و پسرش فابیوس Fabius (پوبلیوس) دراین جنگ كشته شدند و تنها شمار اندكی از رومی ها موفق به فرار گردیدند. روش نوین جنگی سورن، شیوه جنگ و گریز بود. این سردار ایرانی را پدیدآورنده جنگ پارتیزانی (جنگ به روش پارتیان) در جهان میدانند. ارتش او دربرگیرنده زره پوشان اسب سوار، تیراندازان ورزیده، نیزه داران ماهر، شمشیرزنان تکاور و پیاده نظام همراه با شترهایی با بار مهمات بود. افسران رومی درباره شكستشان از ایران به سنای روم چنین گزارش دادند: سورن فرمانده ارتش ایران در این جنگ از تاكتیك و سلاحهای تازه بهره گرفت. هر سرباز سوار ایرانی با خود مشك كوچكی از آب حمل میكرد و مانند ما دچار تشنگی نمیشد. به پیادگان با مشكهایی كه بر شترها بار بود ، آب و مهمات می رساندند. سربازان ایرانی به نوبت با روش ویِِژه ای از میدان بیرون رفته وبه استراحت می پرداختند. سواران ایران توانایی تیر اندازی از پشت سر را دارند. ایرانیان كمانهایی تازه اختراع كرده اند كه با آنها توانستند پای پیادگان ما را كه با سپرهای بزرگ در برابر آنها و برای محافظت از سوارانمان دیوار دفاعی درست كرده بودیم به زمین بدوزند. ایرانیان دارای زوبین های دوكی شكل بودند كه با دستگاه نوینی تا فاصله دور و به صورت پی درپی پرتاب می شد. شمشیرهای آنان شكننده نبود. هر واحد تنها از یك نوع سلاح استفاده می كرد و مانند ما خود را سنگین نمی كرد. سربازان ایرانی تسلیم نمیشدند و تا آخرین نفس باید می جنگیدند. این بود كه ما شكست خورده، هفت لژیون را به طور كامل از دست داده و به چهار لژیون دیگر تلفات سنگین وارد آمد. جنگ حران كه نخستین جنگ بین ایران و روم به شمار می رود، دارای اهمیت بسیار در تاریخ است زیرا رومی ها پس از پیروزی های پی درپی برای اولین بار در جنگ شكست بزرگی خوردند و این شكست به قدرت آنان در دنیای آن روز سایه افكند و نام ایران را بار دیگر در جهان پرآوازه كرد و نام دولت پارت و شاهنشاهی اشکانی را جاودانه ساخت. همانگونه كه دولت بزرگ هخامنشی در مرزهای خود در باختر برای نخستین بار با گسترش و کشورگشایی یونان برخورد کرد و پیشرفت یونان را در شرق و آسیا متوقف گردانید، دولت جهانگیر روم نیز در پیشرفت مرزهای خود در خاور، با سد قدرتمند ایرانی روبرو شد و از آن زمان به بعد گسترش و توسعه آن دولت در آسیا، پایان پذیرفت. پس از پیروزی سورن بر كراسوس و شكست روم از ایران، دولت مرکزی روم دچار اختلاف شدید شد. پس از این جنگ نزدیك به یك قرن، رود فرات مرز شناخته شده بین دو كشور گردید و مناطق ارمنستان، ترکیه، سوریه، عراق تبدیل به استانهایی از ایران گردیدند. رومیها برای جلوگیری از شكست های آینده و به پیروی از ایرانیان ناچار شدند ، به وجود سواره نظام در سپاه خود توجه بیشتری بنمایند. بد نیست یادآوری شود که سورن پس از شاه مقام اول کشور را داشت؛ وی ارد را به تخت سلطلنت نشانید و به سبب نجابت خانوادگی در روز تاجگذاری شاهنشاه ایران کمربند شاهی را به کمر پادشاه بست. او به هنگام گرفتن شهر سلوکیه نخستین کسی بود که برفراز دیوار دژ شهر برآمد و با دست خود دشمنانی را که مقاومت میکردند به زیر افکند. سورن در این هنگام بیش از 30 سال نداشت. اما شوربختانه سورن هیچ بهره ای از پیروزی بزرگ خود نبرد. ارد شاهنشاه اشکانی ناجوانمردانه بجای قدردانی، سپهسالار دلاور ایرانی را به شهادت رساند؛ پس از این رویداد ناگوار ارتش ایران دچار ضعف گردید و دیگر نتوانست در خاورمیانه و شام پیشروی نماید و در برابر روم تنها به مقاومت و دفاع پرداخت. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه نوزدهم شهریور 1388ساعت 16:36 توسط یاشار |
|
|
گزارش خواندني از خطر ناك ترين شهر جهان
مكزيك را شايد بتوان خطرناك ترين كشور دنيا دانست . اگر فيلم هاي وسترن دهه 1960 و 1970 آمريكا صورتي عيني و واقعي بخشيده شود،به يقين شهرهاي شمالي مكزيك و مناطق هم مرز با ايالات متحده يكي از اين مناطق است. تنها دو شهر از 4 شهر خطرناك دنيا در مكزيك و در منطقه نزديك مرز اين كشور با آمريكا قرار دارد . خطرناك ترين شهر دنيا " سيوداد خوارز " شهر شمالي مكزيك است . اين شهر بيش از 1 ميليون و چهارصد هزار نفر جمعيت دارد و مركز مافياي مواد مخدر و درگيري هاي خونين پليس و نيروهاي امنيتي با باندهاي تبهكار قاچاق مواد مخدر است . شايعات زيادي در اين شهر درباره ارتباط پشت پرده كشورها و مقامات خارجي در آمريكاي شمالي و آمريكاي جنوبي با باندهاي تبهكار و مافياي قاچاق مواد مخدر وجود دارد . در شهر سيوداد خوارز تقريبا تنها نمي توان بيرون رفت به ويژه آنكه اگر از غروب آفتاب گذشته باشد . تقريبا درگيري هاي همه روزه ميان پليس با گروه هاي تبهكار و نيز ميان گروه هاي مافيايي رقيب امري متداول است كه اگر از بد حادثه و به طور اتفاقي كسي در كانون اين درگيري قرار گيرد كشته شدن او تقريبا امري عادي و قطعي است . آمار كشته شدگان اين شهر حتي از عراقي كه همه روزه با انفجارهاي تروريستي روبروست بيشتر است . بنابه اعلام يك سازمان غير دولتي مكزيكي به نام "شوراي مدني دفاع از امنيت عمومي" در سال 2008 در اين شهر به ازاي هر صد هزار نفر جمعيت آن صد و سي مورد قتل گزارش شده است. بر اساس گزارش اين نهاد غير دولتي مكزيك اين آمار بيشترين آمار قتل و جنايت در بين شهرهاي دنيا است . پس از اين شهر شهر كاراكاس ونزوئلا و نيواورلئان آمريكا قرار دارند كه با 96 و 95 مورد قتل در ازاي هر صد هزار نفر جمعيت در مكان هاي دوم و سوم قرار دارند . اين امار در حالي است كه شهر بغداد كه در سال هاي اخير به دليل انفجارهاي تروريستي يكي از ناامن ترين شهرهاي دنيا است ، در سال 2008 با 40 مورد كشته در هر صد هزار نفر جزء دهمين كشور خطرناك دنيا قرار گرفته است . درگيريهاي شبانه در شهرسيوداد خوارز ( كه مركز عمده قاچاق كوكايين به آمريكا است ) امري متداول و عادي است و مردم اين شهر اگر روزانه و شبانه در شهر گردش كنند تقريبا ممكن نيست كه لااقل به يك مورد قتل يا درگيري مسلحانه برخورد نكنند. باج گيري مسلحانه و پاتوق محله اي باند هاي تبهكار و حملات محله اي باندها به يكديگر امري عادي و متداول است و مردم هر محله اي كه خلاف كاران و قاچاقچيان آنجا را پاتوق خود كرده اند به هنگام اين درگيريها سريعا در خانه خود پناه مي گيرند تا از گزند گلوله هاي شليك شده در امان بمانند. البته برخي از مردم كه دستشان تاحدودي به دهانشان مي رسد با جوش دادن درهاي فولادي و حتي با تعبيه صفحات آهني پشت شيشه و پنجره خانه شان ، محيط زندگي خود را از گزند شليك بي امان گلوله هاي باند هاي تبهكار حفاظت مي كنند. فروشگاه هاي اين شهر با تاريكي هوا تعطيل مي شوند و اگر فروشگاهي جرات باز بودن داشته باشد براي اطمينان از عدم دستبرد سارقان مسلح بايد مامور استخدام شده داشته باشد و يا اينكه صاحب فروشگاه و كارگرانش خود مسلح باشند . البته فروشگاه هاي عمده شهر براي اينكه خيال خود را از امنيت شان راحت كنند با يكي از باند ها و شبكه هاي خلافكار و با جگير محله توافق مي كنند و با پرداخت ماهانه مبلغي قابل توجه مسئوليت حفاظت از فروشگاه خود را به آن باند مي سپارند . در اين صورت در صورت حمله فرد يا باند ديگر به اين فروشگاه ، فرد يا گروه باج گير خود را موظف مي داند تا سارق يا باند سارقين را ( كه احتمالا از باندهاي تبهكار رقيب در محلات ديگر است ) به سزاي عمل خود برسانند. در اين مواقع يك حمله مشابه برق آسا به فروشگاهي كه تحت باجگيري باند مقابل است به عنوان يك پاسخ متقابل مورد توجه قرار مي گيرد و يا اگر اينكه در دوربين فروشگاه مورد حمله واقع شده چهره فرد يا گروه سارق شناسايي شده باشد سعي مي شود انتقام به صورت قتل فرد مهاجم برنامه ريزي شود. پليس عموما سعي مي كند خود را از تسويه حسابهاي گروهي باند هاي تبهكار دور نگهدارد و وارد بازي خطرناك و رقابت هاي مهلك گروه هاي تبهكار نشود . برخي مقامات پليس حتي تلويحا از درگيري باندهاي تبهكار و كشتار متقابل انها به دست همديگر راضي و خشنودند چرا كه در اين صورت گروه هاي تبهكار بادست خود يكديگر را به قتل رسانده و از جمعيت هم كاسته اند. البته برخي مقامات پليس هم خود از اعضاي اين باندهاي تبهكار هستند . اين افراد در واقع نفوذي هاي باندهاي تبهكار به درون سازمان پليس هستند . اين افراد عموما وضع مالي خوبي دارند و با توجه به اينكه در هر دو طرف حامياني قوي دارند از مصونيت آهنيني برخوردارند و درواقع بخشي از قاچاق عمده مواد مخدر با همكاري و مساعدت اين پليس ها به انجام مي رسد . . مهم ترين دليل ناامني و خطرناكي شهر " سيوداد خوارز " ، نزديكي اين شهر به مرز مشترك مكزيك و آمريكا و جايي است كه در قلب مركز درگيري هاي شبكه بزرگ قاچاق مواد مخدر به سوي بازار امريكا به عنوان نخستين مشتري كوكائين در جهان است. كه سالانه ميلياردها دلار سود نصيب باندهاي مافيايي مواد مخدر مي كند كه در اغلب موارد شركت ها و كمپاني هاي تسليحاتي و دارويي عمده كشورهاي غربي ، سياستمداران و نظاميان فاسد در ديگر كشورهاي جهان بخش هاي عمده اين سود را به جيب مي زنند. از ابتداي سال 2008 تا كنون ( اوت 2009 ) و در عرض مدت كمتر از 20 ماه ، 10 هزار نفر در مكزيك بر اثر درگيري ها ي ناشي از مواد مخدر جان باخته اند كه اين شهر در مركز و كانون اصلي اين درگيري ها بوده است . |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 1:24 توسط یاشار |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
ساعتی در خود نگر تا کیستی
در کجایی وز چه جایی چیستی |
| نویسندگان |
|
یاشار سایه |
|
RSS
|